Nowy

Tata po długim pobycie w domu pojechał do pracy. Chyba pierwszy raz zalewałam się łzami gdy machałam mu na do widzenia. Może to dlatego, że teraz był tak bardzo długo z nami w domku. Po otarciu łez postanowiłam skorzystać z przychylności czasu i pogody (za oknem rozpętała się ulewa). Chciałam zasiąść przed komputerem i naskrobać parę zdań. Miałam wszystko przemyślane i ułożone w głowie. Odpaliłam kompa i okazało się, że nie działa i że mama nie umie go naprawić. Nawet przy konsultacji telefonicznej z tatą i wujkiem Bartkiem nie udało się uruchomić naszego sprzętu. W zasadzie powinnyśmy się przyzwyczaić, że jak tata wyjeżdża to następuje usterka, z którą w naszym domu tylko On sobie poradzi. Bardzo analogiczna sytuacja ma/miała miejsce z ocieplaniem bloku. Panowie z rusztowań już dawno powinni byli skończyć, ale że im nie spieszno, a i pogoda w kratkę to wszystko się opóźnia (podobnie jak u taty w pracy). Tak czy siak, plusem przedłużającego się pobytu taty w domu, miało być to, że przed wyjazdem podłączy nam antenę (chociaż okazuje się, że brak dobrze odbierającego TV nie jest taki straszny). Tata wyjechał w środę, a panowie w piątek, w końcu zwinęli z naszego balkonu rusztowanie (jeszcze nie z całego bloku). Tak więc sytuacja w domu była taka: brak komputera, brak TV i brudne okna. Na pocieszenie w piątek przyjechała do nas babcia Krysia, z okazji dnia dziecka. Zrobiła nam niezły prezent bo przywiozła ciocię Karinkę, wujka Bartka (to w sumie on je przywiózł) i naszą kochaną wszystko wcinającą Małi. Dużo nas się zrobiło w domku, było gwarno i wesoło. Małi bardzo chciała zapoznać się z naszą świnką Martą. Wpatrywały się w siebie długo przez pręty klatki, czekając na ruch przeciwnika. Gdy pies nie mógł znieść napięcia próbował rozruszać akcję gwałtownymi ruchami i namolnymi próbami dostania się do klatki. Marta wtedy uciekała do swojego domku i właśnie tam spędziła większość czasu. Stała się rzecz ważna, o której muszę napisać. No, a mogę to napisać tylko dzięki wujkowi Bartkowi, bo to on naprawił nasz komputerek (DZIĘKUJEMY!!) . Teraz do rzeczy. 26 maja, w Dniu Mamy oświadczyłam że rusza się mój ząb. Po przyjeździe Krakusów wszystkim pokazywałam jak to się kiwa w przód i w tył. Przy kolacji ciocia nagle pyta:

Mój nowy rowerek

- Maju, a gdzie Ty masz zęba?
 Stało się, straciłam pierwszego ząbka (30 maj). Tylko, że najprawdopodobniej zjadłam go razem z moją kolacją. Trochę późno się robi i już zaraz będzie Dzień Dziecka to jeszcze się pochwalę, że ja już prezent dostałam. Rodzice się w końcu zlitowali i zakupili mi większy rowerek. Jak to wspaniale mieć takie duże koła i jeździć tak strasznie szybko.

Nowy uśmiech

NIEDZIELA

Jupi jeej

W niemal każdą niedziele budzą nas rytmy kościelne. To nasza sąsiadka zabiera nas na mszę. Dziś było tak samo, a zaraz potem tata odczytał sms'a od ciotki Karoliny: "Jest pogoda...".  Odsłoniliśmy rolety i powstał plan. Tata zapakował rowery do auta i ruszyliśmy za miasto. Nasza Jura jest taka piękna. Górki, pagórki, lasy, łąki, skałki, a to wszystko skąpane w zieleni. Jechaliśmy rowerkami (a ciocia i wujek biegli za nami) i podziwialiśmy wspaniałe widoki, wdychaliśmy zapach lasu, potem wsi. Pokonywaliśmy nową trasę, którą tatuś odkrył w internecie. Powstała niedawno wyasfaltowana droga rowerowa w okolicach Żarek, doskonała dla takich początkujących jak ja. Jest dużo z górki i pod górkę. Trzeba się namachać. Jak się jedzie w dół to trzeba dostosować prędkość do umiejętności, bo jeśli zwycięży chęć prześcignięcia taty, to można wylecieć z trasy i się potłuc. Coś o tym wiem ;( Na szczęście miałam kask i wielkiego farta, że wylądowałam na piachu i trawie, a cała ta katastrofa zakończyła się zadrapaniem na ręce. Nasza trasa miała 7,5 kilometra(!) i wiodła od pustelni w Czatachowej, przez strażnicę w Przewodziszowicach, plac zabaw w Żarkach, ostre z górki z wypadkiem, łąkę z motylkami i parking z konikiem i owieczkami. Zrobiliśmy takie kółko i nigdzie nie trzeba było wracać.

ZDJĘCIA

Gdy za oknem deszcz mamy czas na wspomnienia z ogniska

Z koleżanką Lilą

Za oknem "kap, kap", w parapet "bach, bach". Leje i pada, jak to dobrze, że dziś sobota i nie musiałam wychodzić do przedszkola. Szkoda tylko, że panom z budowy DZIŚ deszcz nie przeszkadzał. W czwartek i piątek bali się, że się rozpuszczą i mimo że o 10 już przestawało padać to nie pojawiali się na rusztowaniach. Dziś od 7:05 wiercili namiętnie i nie dali się nam wyspać. Zrobiliśmy im na złość i po przegrupowaniach w łóżkach (tzn. wszyscy w jednym łóżku) spaliśmy dalej. Szkoda tylko, że nie można wyjść na rower, albo rolki. W tamtą niedzielę mimo chmur pojechaliśmy koło Olsztyna na trasę biegowo, rolkowo, rowerową. Fajnie tak się poruszać i zmęczyć. Zaliczyłam tylko jedną glebę i mimo ochraniaczy na dłoniach, kolanach, łokciach zraniłam się w paluszka. Kolorowy plaster ukoił mój ból i z rolek przesiadłam się na rower. Dołączyli do nas znajomi (z przedszkola), Lila i jej rodzice. Po zdrowym wysiłku pojechaliśmy razem na lody. To się nazywa życie. Mało tego, później ciocia i wujek namówili nas na ognisko. Pokazali nam super miejsce. Rodzice kopcili się przy ognisku (bo troszkę wiało, a drzewo które znaleźli dymiło się strasznie na czarno), a my szalałyśmy na piaskowej skarpie i przy żabim stawiku. Nie potrzebne nam żadne zabawki wystarczy dobre towarzystwo, trochę wyobraźni i można serfować po oceanie ( tuż koło Częstochowy). Dziś to chyba zostają nam gry planszowe, kredki, a jak się dobrze zakręcimy to jakieś bajki w telewizji.

ZDJĘCIA

Majowy tydzień w Krakowie

Przełamane lody

Trochę sportu

Magiczne krzesełko się zakręciło i kolejne nasze marzenie się spełniło. Znowu koło naszego bloku rozłożyli wesołe miasteczko. Żeby było weselej, z tej samej strony panowie na budowie postawili rusztowania i zaglądają nam do domku (z drugiej strony bloku). Chyba każdy nam teraz zazdrości. Wystarczy tylko, że zakręcę fotelem i śmigam z rodzicami poszaleć na karuzelach. Po tym wstępie mogę rozpisać się o majowym tygodniu. Wybraliśmy się do Krakowa, bo dawno już nas tam nie było. Szkoda , że z babcią spędziłyśmy tylko jeden dzień (później wyjechała na majówkę). Za to do babci przeprowadziła się ciocia Karina, Bartek i ich kochany piesek. To wspaniale móc wyprowadzać Małi na spacerek. Zwłaszcza gdy pozwalają ją trzymać na smyczy. Nie zawsze można, bo ona choć jest sporo młodsza od nas, to ma dużo siły. Na samym początku Małin bała się Lenki, albo nie wiedziała jak ją traktować.

ZDJĘCIA

Gdy tylko Lenon pojawiała się na horyzoncie pies kładł się plackiem. Z każdym dniem było coraz lepiej, a na koniec to tworzyłyśmy zgrany zespół. Okazało się, że Małin jest bardzo mądrym psem. Wiedziała, że Lenkę trzeba traktować bardzo delikatnie. Dostosowywała swoją siłę w zabawie do tego z kim się bawiła. Za to przy czułościach nie było taryfy ulgowej, każdy musiał być wylizany kilka razy dziennie. Najłatwiej jej szło z Lenką, bo przecież mają buzie na tym samym poziomie. Zabawy i spacery z psem to był najważniejszy punkt każdego dnia. Rodzice nie byliby sobą gdyby nam nie przygotowali jakichś niespodzianek. Raz  pojechaliśmy do dolinki Kluczwody, ale zanim dojechaliśmy na miejsce rozlało się. W zamian udało nam się pospacerować koło zamku w Korzkwi. Spacerek nie był zbyt długi bo zaczęło grzmieć. Wróciliśmy do domu, a tam świeciło słoneczko i kropla deszczu nie spadła tam do wieczora. Zmienna pogoda spowodowała, że nasze kolejne wyprawy nie były zbyt dalekie. Wycieczka do Muzeum Etnograficznego na Kazimierzu. Było tam trochę jak z skansenie. Zwiedza się tam chaty, szkołę, izby rzemieślnicze i wystawy. Szkoda tylko, że nie można tam się czymś pobawić, podotykać, popróbować (poza szatnią, gdzie leżały klocki). Później spacerek na plac zabaw i labiryntem kazimierzowskich(?) uliczek. Dzień kolejny poświęciliśmy Krakowskim Legendom. Zauroczyłam się tymi historiami w przedszkolu, a później kazałam czytać mamie. Tak się narodził plan "Śladami krakowskich legend". Odwiedziliśmy kopiec Kraka, skąd podobno zrzuca się dzieciom słodycze. Szkoda, że tego dnia nikt niczym nie rzucał. Później odwiedziliśmy miejsce z mojej ulubionej legendy o Czarnej Damie. Wzgórze na Zbóju gdzie na miejscu dworu, w którym mieszkała zła dama, jest obecnie stary, mały kościółek św. Benedykta. Widziałam też stópkę królowej Jadwigi, wieże Mariackie (szkoda że na razie zamknięte) i nóż którym brat zabił brata. Przemoczone buty, obdarte pięty nie były mi straszne i na koniec odwiedziliśmy kopiec głupiej Wandy. Ona nie rzuciła się do Wisły bo Niemca nie chciała, ale w ofierze że go pokonała. Kiedyś myślało się inaczej. Najmilszą wycieczką był wyjazd do ZOO. Była z nami ciocia Karina i Bartek, no i rodzice. Od samego wejścia było wesoło. Zakochałam się w takich tycich tycich małpkach. Mama stanowczo odmówiła zakupu takiego zwierzątka, podobno nie można, a nawet nie da się go kupić. Staliśmy wszyscy wpatrzeni w małe skaczące stworzonka. Jedno z nich wskoczyło na siatkę, która była na wyciągnięcie ręki. Ciocia Karinka pogłaskała ją po łapce, a małpka okazała się chłopcem i posikała się w naszą stronę. Odskoczyliśmy na czas i rozbawieni ruszyliśmy dalej. Mieliśmy ogromne szczęście bo jeden ze spacerujących pawi postanowił pokazać swój wachlarz piór. Podziwialiśmy, robiliśmy zdjęcia, a paw stał na środku chodnika i kręcił się w kółko. Czas było ruszyć w dalszą drogę, więc Karinka podeszła do pawia, a ten na nią skrzeczy. Ciocia odskoczyła, a my wybuchnęliśmy śmiechem. Ktoś podjął kolejną próbę, a paw znowu coś wykrzyczał po swojemu. Jakby nie chciał stracić widowni. Paw się kręcił więc cichaczem, za jego plecami przemknęłyśmy z mamą i ciocią. Tata i wujek zostali i śmiali się z nas, że się boimy. Bartek podszedł do pawia, a on dalej te swoje syki. Wtedy i panowie stwierdzili, że przemknął jak paw nie będzie widział. Jak już wszyscy byliśmy na bezpiecznych pozycjach z drugiej strony podeszła grupa nastoletnich chłopców, którzy podeszli do pawia i złapali go za ogon i przeszli tuż obok jego głowy. Zachowali się nieładnie, ale może wcale ten paw nie był taki straszny? Tak czy siak śmiechu było co nie miara. Najciekawszymi zwierzętami, bo nowymi w krakowskim ZOO były żyrafy. Tam staliśmy najdłużej i patrzyliśmy jak w zwolnionym tempie biegają, jak muszą się nagimnastykować żeby ugryźć trawkę i jak zaczepiają się wzajemnie. Jeszcze lepsze (już sama nie wiem) było mini zoo. Tam karmiłyśmy i głaskałyśmy koniki, osiołki, owieczki, kózki (były też świnki morskie, świnki, króliki, żółwie). Szkoda tylko, że trafiliśmy na czas remontów. Może będzie ładniej, ale nasz spacerek mijał w hałasie i przepuszczaniu spychaczy. Do tego zaczęło grzmieć, a słońce zaszło za ciemne chmurzyska. W szybkim tempie oglądaliśmy resztę zwierzątek i na samym końcu (przy słoniach) zaczęło padać. Do auta zdążyliśmy w ostatniej chwili. Podczas pobytu w Krakowie stała się rzecz ważna, dawno obiecana. Karinka zabrała mnie do kosmetyczki, gdzie pani przebiła mi uszy. Już od roku o tym marzyłam i w końcu się spełniło (to na pewno ten fotel). Nic, a nic nie bolało bo pani posmarowała mi specjalnym smarowidłem, jak Lenka mówi "uczuleniem". Na koniec mojego sparwozdania z pobytu w Krakowie chciałam pozdrowić (Lenka też) wszystkie ciocie i wujków, których my odwiedziliśmy i tych którzy u nas byli (ciekawe kto doczytał do końca?).

CD Świąt

Ciąg dalszy...
Niedzielne popołudnie minęło dość tradycyjnie. Rodzice wiele godzin spędzili przy stole. My dzieci miałyśmy ciekawsze zajęcia (np. zalewałyśmy łazienkę). W poniedziałek trochę pochlapałyśmy się jak to bywa w Śmigus Dyngus. Mama zarzekała, się że wstanie pierwsza i nas obleje wodą. Koń by się uśmiał z jej obietnicy, ale na wszelki wypadek wstałam przed nią. Przydreptałam do sypialni rodziców bladym świtem zmoczyłam mamy dłoń, ona mi pogratulowała i poszłyśmy spać dalej. Przy i po śniadaniu dla podtrzymania świątecznych zwyczajów polało się już więcej wody, ale z kulturką.

FOTY

Później zapakowaliśmy nasze rowery i pojechaliśmy na wycieczkę do lasu. Przyznam się, że z początku marudziłam. Bo do tej pory jeździłam po chodnikach, a tu nagle bita droga z kamykami, jakieś górki. Co to ma być? Rodzice wsiedli na duże rowery, a ja na swoim małym różowym rowerku musiałam machać moimi nóżkami 10 razy więcej niż oni. Jak ja się rozkręciłam w moim jęczeniu i stękaniu, to mamę krew zalała i też zaczęła marudzić. To był dopiero początek trasy i to tej lepszej. Skręciliśmy z głównej drogi, na bardziej piaszczyste leśne dróżki. Co chwilę się przewracałam i marudziłam na ten piach, na szyszki, na kierownicę (że sama skręca). Podczas przerwy zbudowaliśmy szałas (to chyba będzie taka  nasza mała rodzinna tradycja, rok temu ulepiliśmy ze śniegu króliczka). Wtedy ucichły narzekania, aż Lena przypomniała sobie, że jest głodna. Jedyną niemarudzącą osobą był tata. On to nawet podczas budowy szałasu zachowywał zasady BHP, budował w kasku. W naszym leśnym domku bawiłyśmy się chwilkę bo nagle znalazłam tam pomarańczowego robaka i postanowiłam się wyprowadzić. Gdy wróciliśmy na główną leśną bitą drogę nic mi nie przeszkadzało ani górki, ani kamienie. To była wspaniała wyprawa (mam nadzieję, że mama nie dotrzyma słowa i mnie jeszcze weźmie na rowery).
Wieczorem doznałam szoku, Święta Wielkanocne 2014 się skończyły.

WIELKANOC

Jestem Wielkanocna Kurka

Co uciekła z przedszkolnego podwórka

U Kubersów się schowałam 

I życzenia wygdakałam:

Spokojnych chwil w gronie rodziny

Wesołego Alleluja!!

KILKA ZDJĘĆ

Święta czuć było już od kilku dni, a to zasługa rzeżuchy którą posiałyśmy z mamą. Do tego w końcu są to wiosenne Święta, a nie jak w zeszłym roku śniegu po kolana. Co prawda kiepsko widać tę wiosnę przez nasze okna, a to tylko przez to że z powodu ocieplania bloku świąteczne mycie zostało przełożone na późniejszy termin. Już wcześniej powstawały również świąteczne kartki, które prawie sama rysowałam i pisałam. Każda ma swój wyjątkowy obrazek, wierszyk i adresata :). Czyli przygotowania trwały już od jakiegoś czasu. Wczoraj podreptałyśmy, a właściwie pchał nas wiatr z koszyczkami do kościoła. Po "świeceniu" (jak mawia Lena) jaj udaliśmy się na spacerek i z głodu opędzlowałyśmy koszyczki. Mama w końcu zrozumiała czemu ludzie robią wypasione koszyki (zwłaszcza na wsiach) gdzie wkładają bochenki chleba, pętki kiełbasy i wszystkiego tak bardzo dużo. Kiedyś myślała, że to na pokaz. Teraz już wie, że im większa rodzina i im droga dłuższa z kościoła do domu koszyk musi być bardziej pękaty. Ot, taka zależność. Poświęcone prawie puste koszyczki dotarły do domu. Popołudnie spędziłyśmy na pieczeniu z mamą ciasteczek. Oj, jakaż to miła i przyjemna zabawa. Nie wiem czemu tylko mama na koniec była zmęczona, a obok przepisu na ciasteczka napisała "nie robić tego z dziećmi". No dobra, Lena trochę przesadzała gdy robiła padający śnieg z mąki. Gdy jej zniszczyłam ciasteczko (bo myślałam, że to kawałek ciasta) to załamała ręce i była cała w mące. Co tu dużo gadać, gdy na koniec tata wszedł do kuchni i zobaczył mamę, nas i kuchnię postanowił przyjść z odsieczą. Ciasteczka wyszły nawet dobre, a tata nawet rozpoznał mojego wielkanocnego delfina. Najmilszy z tych Świąt jest niedzielny poranek, bo wtedy zajączek przynosi prezenty. W tamtym roku zostawił mapę, a w tym karteczki (które musiałam sama czytać). Po karteczkach jak po sznureczku trafiłam do szarej szafy, a tam do prezentu. Klocki Cobi (takie Lego) to coś co ja i Lenka bardzo lubimy :). Później pyszne śniadanko w istnie świątecznej atmosferze. To znaczy tata chyba myślał, że będziemy miłe, uśmiechnięte, nie będziemy jeść rękoma (wyciskając sobie z palca krew zrobioną z ketchupu). Cóż było inaczej, ale jakby normalnie. Co dalej?....

Dziś piszę ja Lenka bo fajna ze mnie dziecina

Wyobraźcie sobie, że dawno temu pewien pan napisał o mnie wiersz. Oto on:

Jan Brzechwa-KŁAMCZUCHA

"Proszę pana, proszę pana,
Zaszła u nas wielka zmiana:
Moja starsza siostra Bronka
Zamieniła się w skowronka,
Siedzi cały dzień na buku
I powtarza: kuku, kuku!"
"Pomyśl tylko, co ty pleciesz!
To zwyczajne kłamstwa przecież."
"Proszę pana, proszę pana,
Rzecz się stała niesłychana:
Zamiast deszczu u sąsiada
Dziś padała oranżada,
I w dodatku całkiem sucha."
"Fe, nieładnie! Fe, kłamczucha!"
"To nie wszystko, proszę pana!
U stryjenki wczoraj z rana
Abecadło z pieca spadło,
Całą pieczeń z rondla zjadło,
A tymczasem na obiedzie
Miał być lew i dwa niedźwiedzie."
"To dopiero jest kłamczucha!"
"Proszę pana, niech pan słucha!
Po południu na zabawie
Utonęła kaczka w stawie.
Pan nie wierzy? Daję słowo!
Sprowadzono straż ogniową,
Przecedzono wodę sitem,
A co ryb złowiono przy tym!"
"Fe, nieładnie! Któż tak kłamie?
Zaraz się poskarżę mamie!"

 

 

Maja na super rolkach i ja w rowerku MYSZCE

Tak, kłamstwo to moja wielka słabość. Staram się dla mamy tego nie robić. Widmo rosnącego nosa martwi mnie tylko na chwilkę. To tak fajnie i przyjemnie jest opowiadać wymyślone historyjki, a jeszcze zabawniej jest zrzucić na kogoś, znaczy się na Maję, całą winę. Wychodzi mi to nieźle, bez mrugnięcia okiem - kłamię. Dziś postaram się nie wymyślać i trzymać się faktów. Odkąd w domu pojawił się zaczarowany fotel zaczęły się dziać cuda. Pewnego ranka tata przyszedł z bombową wiadomością "Kochanie (to do mojej mamy) będą ocieplać nasz blok". Mama się ucieszyła, bo nasz bloczek jest szary i brzydki. Przez okno obserwowali ekipę rozkładającą rusztowania, ku rozpaczy mamy, przy bloku na przeciwko. Dziwne to było bo nasz blok jest pierwszy (albo ostatni patrząc od drugiej strony). W końcu się okazało, że i nasz blok zaczęto ocieplać. Co tam, nasz fotel zaczarował wszystko i przestali remontować blok 2 i skupili się na naszym. Przez kilka dni panowie na rusztowaniach budzili nas przed budzikiem, a później zaglądali przez okno w kuchni do garnków co będziemy jedli. Drugie czary to takie, że mamy teraz rekina. Ja nie kłamię, słowo daję mamy takie nowe auto i nazywa się Rekin. Chociaż bardziej by pasowało wieloryb, bo ma tyle miejsca w brzuchu, a do tego dziurę w dachu. Trochę nam smutno, że porzuciliśmy naszego nissanka. Stoi teraz taki smutny i samotny, ale czysty jak nigdy i czeka na nową rodzinę. My za to czekamy na święta. Posiałyśmy już rzeżuchę, poświęciłyśmy palmę i widziałam dzidziusia w miednicy. Wcale nie wymyślam. Byłam na mszy w kościele, a tam gołego dzidziusia kąpali. Trochę się wkurzyłam bo jak chciałam go pokazać Majce to już go ubrali w białe ubranko. Ahh ta Maja, ona często ma humorki i przez to omijają ją fajne rzeczy. Fajna jest z niej dzidzicina, taka jak ja. Czasami tylko mam taką nieodpartą pokusę, żeby szarpnąć ją za włosy, albo tak ją walnąć w łeb. Ona to czasami mi odda i wtedy to już nie jest moją kochaną Majeczką tylko głupią dupą. Wiem, że tak nie wolno mówić (zwłaszcza w kościele), ale to mówienie brzydkich słów jest jak to moje kłamstwo, silniejsze odmie. No, a Majka to miała ostatnio imieniny i dostała takie fajne rolki. Szkoda, że mnie to nie chcą kupować takich fajnych rzeczy. Mówią wtedy, że jestem za mała. Ciekawe, że do samodzielnego jedzenia czy ubierania to już jestem duża. Za to zaczęłam trening jazdy na moim Grinie. Ma dwa koła, ale nie ma pedałów i dostałam go na drugie urodziny. Oczywiście mowa o rowerku, moim rowerku, który jest zielony, a to mój ulubiony kolor. Jazda po domu mi nie szła, ale pierwsza jazda na dworku poszła mi całkiem dobrze (a dodam, że rodzice kupili ten rowerek mocno za duży ;/). Bo ja to jestem splytna dzicina i gzecna też jestem. Raz mama zaprosiła pewną ciocię z pewnym synkiem Dawidem. Trochę się ta moja mama bała, że jej wstydu narobię moimi fochami. No, ale ja się postarałam i się fajnie bawiłam z tym Dawidem. Raz tylko się pokłóciliśmy, ale tylko na chwilę. Bo on chciał być Dżordżem (bratem Świnki Peppy) i ja też chciałam nim być. Bo Dżordż jest taki mały jak ja, a wszystko co małe jest do mnie podobne np. mały kotek, mucha, bakterie (z reklamy) i nawet mała koza z nosa.

 

FOTY